Δεν υπήρχε πιο πιστό επιχείρημα ότι ήταν ζευγάρι από τον τρόπο που κοιτάξανε τον ουρανό

Περιγραφή

Δύο άνθρωποι είναι μαζί και μετά δεν είναι πια. Ένας χωρισμός στην Αθήνα γίνεται η αφορμή για δύο ξεχωριστές πορείες στον κόσμο. Ό,τι κι αν κάνουν, παραμένουν φαντασιακά συνδεδεμένοι. Κατοικούν ο ένας στον άλλον και είναι ο ένας του άλλου. Ακόμη ερμηνεύουν τα πάντα μέσα από το πρίσμα της σχέσης, χωρίς να το θέλουν, ζουν και αναπνέουν σε ένα εδώ και τώρα που δεν έχει καμία σχέση με το πριν. Όλα όμως τους μοιάζουν τόσο ίδια. Μέσα από μια εναλλαγή τόπων, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με την απώλεια και χωρίς να το αντιλαμβάνονται αλλάζουν κάθε στιγμή. Ο Φώτης Μανίκας γράφει πάνω στα αισθητήρια όργανα των πρωταγωνιστών του. Με μια προσεκτική και αρκετές στιγμές ιλιγγιώδη τριτοπρόσωπη αφήγηση, φτάνει κοντά στα όρια για να εξερευνήσει πώς συμβαίνει το «δύο» όταν είναι «ένα» και πώς από «ένα» γίνεται «δύο». «Να δουλεύουμε μαζί στο Αττικό. Να φοράμε ρόμπες. Να κατεβαίνουμε στο διάλειμμα για τσιγάρο. Να μας λένε γεια ασθενείς με μάσκες και ορούς. Να σκάει το φως στο πάτωμα και μετά στα μάτια μας και μετά. Ας το κόψουμε μετά. Γάμα το "μετά"! Βαρέθηκα. Να γίνουμε γέροι που κόβουνε το τσιγάρο. Να γίνουμε. Να φύγουμε μακριά. Να πετάξουμε. Να πετύχουμε πουλιά. Να γίνουμε να φύγουμε μακριά. Πολύ μακριά. Να μη φαινόμαστε. Να μην.» Απόσπασμα από το βιβλίο