Το απαύγασμα της φιλοσοφικής διδασκαλίας του Ινδουισμού Αυτό, που ο νους δεν μπορεί να το σκεφτεί αλλά εξαιτίας του ο νους είναι ικανός να σκέφτεται: αυτό και μόνο να ξέρεις πως είναι το Μπράχμαν. Οι Ουπανισάδες είναι τα ιερά ινδουιστικά κείμενα που συνοδεύουν τις Βέδες, τις ιερές σανσκριτικές γραφές. Συμπυκνώνουν το νόημά τους σε μορφή φιλοσοφικής διδασκαλίας, γι’ αυτό είναι γνωστές και ως «Βεντάντα», που σημαίνει το «τέλος» ή τον «τελικό σκοπό» της σοφίας (Βέδα σημαίνει «σοφία»). Η αρχαία ινδουιστική διδασκαλία συνίσταται στην αποστολή του ανθρώπου να απαλλαγεί από όλες τις «πλασματικότητες» αυτού του κόσμου, όπως η μακροζωία, η ευμάρεια και η στείρα νοητική λειτουργία. Μέσω της υπερθετικής γνώσης του εαυτού, ο άνθρωπος ενώνεται με τη θεϊκή συνείδηση που διαπερνά και αποτελεί ολόκληρο το σύμπαν: «Ο άνθρωπος που έχει μορφή πεθαίνει, όχι όμως και αυτό που κατοικεί μέσα του». Ορισμένοι μελετητές τοποθετούν τη βεδική περίοδο, όταν οι Ουπανισάδες πήραν τη γνωστή μορφή τους, έως και το 4.000 ή το 5.000 π.Χ., ενώ άλλοι μεταξύ του 2.000 και του 1.400 π.Χ. Σίγουρα πάντως, οι Ουπανισάδες προηγήθηκαν αρκετούς αιώνες της βουδιστικής περιόδου, που ξεκινά τον 6ο π.Χ. αιώνα. Επειδή οι διδασκαλίες γίνονταν προφορικά, οι Ουπανισάδες λέγονταν και Σρούτις, «αυτό που ακούγεται». Ο όρος χρησιμοποιείται και με την έννοια της αποκάλυψης, καθώς θεωρείται πως είναι θεϊκής προέλευσης και στα κείμενά τους δεν αναφέρεται συγγραφέας ή καταγραφέας. Στην παρούσα έκδοση περιλαμβάνονται οι τρεις πρώτες –και ουσιωδέστερες– Ουπανισάδες.
ISBN: 9786182362686
Ηλικία: 18+
Γλώσσα: Ελληνικά