Σιγανά, σιγανά πατώ τη γη

Περιγραφή

Η Ραχήλ, μια από τις πιο παλιές λουτράρισσες στα Δημόσια Λουτρά της Βασιλέως Κωνσταντίνου στο Παγκράτι, έβγαλε το τραχύ γάντι της. Με την ανάποδη του χεριού της σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό της και στη συνέχεια, τα μακριά της δάχτυλα, με τα νύχια βαμμένα πάντα κόκκινα σαν τη φωτιά, χώθηκαν στο αναμαλλιασμένο της κεφάλι. Τα μάτια της, με το σμαραγδένιο τους βλέμμα, ταξίδεψαν αδιάφορα στη μισοσκότεινη αίθουσα γεμάτη υδρατμούς. Στάθηκαν φευγαλέα στα ιδρωμένα κορμιά που κάθονταν στις πέτρινες γούρνες του χαμάμ, παραδομένα στη χαύνωση της ζέστης. Με μία μόνο κίνηση, μάζεψε τις πυρόξανθες μπούκλες των μαλλιών της ψηλά και τις στερέωσε με ένα φανταχτερό, παλιομοδίτικο χτένι, στολισμένο με ψεύτικες πέτρες και στρας, που έβγαλε επιδεικτικά από την τσέπη της λευκής της ρόμπας.