Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους

Περιγραφή

Στα τελειώματα του εμφυλίου πολέμου, σε ένα χωριό του Ιονίου, εμφανίζεται ξαφνικά ένα μικρό κορίτσι στην πλατεία. Κανείς δεν ξέρει από πού προέρχεται, και η ίδια δεν μπορεί να τους διαφωτίσει, καθώς δεν έχει τη δυνατότητα να μιλήσει. Το χωριό την υποδέχεται με αγάπη, δίνοντάς της όνομα, ταυτότητα και οικογένεια. Παρ' όλα αυτά, το μυστήριο της ξαφνικής της εμφάνισης παραμένει άλυτο. Χρόνια αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του '80, αποδεικνύεται ξανά ότι οι ανατροπές μεταξύ του κακού και του τυχαίου μπορούν να εξαφανίσουν τα ίχνη που αφήνουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή, όπως οι πατημασιές στην άμμο. «…Με τον καιρό γεννήσαμε μια νέα, δική μας γλώσσα, με επιδέξιες χειρονομίες, μορφασμούς και θρύμματα φθόγγων, μια γλώσσα λιγότερο σπάταλη, έναν τόπο γαλάζιο, μακριά από τον θόρυβο της ζωής, που συναντιόμασταν οι τρεις μας μόνο. Εκείνη, ο Πέτρος κι εγώ. Υπήρχανε, όμως, στιγμές που τα μεγάλα της μάτια δείχνανε νερένια, και αυτό το θαμπό στο πρόσωπό της, σαν ένα μαγνάδι που την τύλιγε ολόγυρα, δεν έλεγε να εξαφανιστεί…» «Περπάταγα στον δρόμο κι ένιωθα τις λοξές ματιές όλων. Ενώ περίμενα τη συμπαράστασή τους, έγινα ο αποσυνάγωγος, ο σαλεμένος που δεν δίστασε να προσβάλει τα ιερά για τη χάρη μιας άγνωστης, μιας ξένης. Τελικά κατάλαβα ότι αυτό ήταν το συμφωνημένο τίμημα για να αποφύγω τα χειρότερα και το κυνήγι∙ να με θεωρήσουν ανισόρροπο, διαταραγμένο. Έπρεπε να διαλέξω, αφού έτσι ωμά το έθεσε ο ίδιος ο παπάς στην κυρία Ερμιόνη, προκειμένου να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά μου και να αποκατασταθεί το κύρος του στη μικρή μας κοινωνία. Εάν δεν συμφωνούσα σε αυτή τη μεσολάβηση, η ζωή μου θα καταστρεφόταν. Και το δέχτηκα. Απλά πράγματα, στη ζωή πρέπει να επιλέγεις τη λιγότερο οδυνηρή εκδοχή της ήττας σου».