Τα κιάλια του Βασίλι Τσουικόφ

Περιγραφή

Ο ήρωας του μυθιστορήματος είναι φτιαγμένος από υλικά υπαρξιακής αγωνίας, ιστορίας, ιδεολογίας, ιδεοληψίας, τέχνης και έρωτα. Αντιπροσωπεύει τον μετακατοχικό Έλληνα που προσπαθεί με κάθε μέσο να καλύψει το προσωπικό και κυρίως το συλλογικό τραύμα. Η αφήγηση ξεκινά από τα χρόνια της Κατοχής και φτάνει σχεδόν στο σήμερα, αντιμετωπίζοντας τον Εμφύλιο σαν έναν τοκογλύφο που κανείς δεν μπορεί να ξεχρεώσει, όσο αίμα και μελάνι κι αν του προσφέρει. Όλα κινούνται μέσα σε παραισθήσεις και ιδεοληψίες, χωρίς καμία βεβαιότητα. Ματαιωμένες ζωές, ιδεολογικές ανατροπές και κωμικές ή τραγικές καταστάσεις εναλλάσσονται απροσδόκητα. Το μυθιστόρημα υποστηρίζεται από μια γλώσσα που κοιτάζει αλλού και δαγκώνει αλλού, τρεφόμενη από τις δικές της σάρκες. Περιέχει ευαισθησία και προκλητικότητα, ειρωνεία και ποιητικότητα, σεβασμό και βεβήλωση ιερών και οσίων, φιλοσοφικό στοχασμό. Όλα αυτά κρύβουν έναν ανεκδήλωτο σπαραγμό για την ατομική και συλλογική μοίρα του ανθρώπου. Ξανάριξε τα τρίμματα της γόπας στο χώμα μπροστά στα έκπληκτα μάτια του νεαρού σ., που δεν μπορούσε να κατανοήσει αυτή την αψυχολόγητη κίνηση. Μακάρι να μην την κατανοήσει. Ευτυχώς έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί –ας το ευχηθούμε– ο καιρός που οι άνθρωποι αναζητούσαν με τρελό μάτι αποτσίγαρα, τα άναβαν και τα φουμάριζαν μέχρι σημείου να καπνίζουν ως και τα καμένα δάχτυλά τους. Ήταν τότε ύβρις να συνθλίψεις τόσο πολύ τη στριφτή γόπα του τσιγάρου σου· κάποιος άλλος θα τη στερούνταν. Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Γκουρογιάννης πιάνει πάλι αυτά που οι άλλοι σπρώχνουν κάτω από το χαλί. Γιατί έχει μια Θεία γλώσσα, μια τεχνική του μεταξιού κι ένα χιούμορ ξυράφι. Δικαίως μου είχαν ψιθυρίσει κάποιοι φίλοι ότι αυτό είναι το νέο “Κιβώτιο”». — Ρούλα Γεωργακοπούλου