Δικά μας παιδιά

Περιγραφή

Αυτή είναι η ιστορία των Δικών Μας Παιδιών, των παιδιών που μεγάλωσαν απομονωμένα στα δωμάτιά τους. Ακούνε μουσική με ακουστικά, δημιουργούν beats στον υπολογιστή και γράφουν στίχους στα τετράδιά τους. Η οικογένειά τους είναι οι φίλοι τους και η ζωή τους εκτυλίσσεται online. Αυτή είναι η ιστορία της δικής μας γενιάς, που πιστέψαμε ότι θα γίνουμε καλύτεροι από τους γονείς μας. Τώρα βλέπουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν, να κάνουν τα δικά τους λάθη και να προχωρούν μπροστά. Φωνές και ουρλιαχτά στο γήπεδο, στη θύρα με τα θηρία. Αίμα στα πεζοδρόμια. Κρυφοί λογαριασμοί στα social media. Συμμαθητές που δαγκώνουν σαν οχιές στα προαύλια των σχολείων. Κορίτσια που κάνουν αγορίστικα πράγματα. Μανάδες που ανησυχούν, που τα παρατούν, που έχουν κότσια. Πατεράδες που γίνονται μάνες στα δύσκολα και πατεράδες που δεν είναι εντάξει. Δύο γενιές – και γκρεμός ανάμεσά τους. Θα έρθει η στιγμή που θα απλώσουν το χέρι; Αυτή είναι μια ιστορία για όσα γνωρίζουμε, αλλά και για όσα δεν θα μάθουμε ποτέ. Κάθε γενιά πιστεύει ότι προστατεύει τα παιδιά της. Όμως, αν ακούσουμε την ιστορία από την άλλη πλευρά, θα δούμε ότι και τα παιδιά προστατεύουν τους γονείς από όσα δεν θα υποψιαστούν – και ευτυχώς. Αυτή είναι μια ιστορία για ένα ραπ συγκρότημα, για τα όνειρα που παίρνουν εκδίκηση, για τα παιδιά που έσωσε η μουσική. Ήταν οι μέρες που ένιωθε σαν να πετάει, λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος, με τις εικόνες του δρόμου να τον διαπερνούν σαν ρεύμα. Ένιωθε λες και δεν είχε δέρμα. Οι ρίμες αιωρούνταν, σαν κομμένα καλώδια σε στύλο της ΔΕΗ, πετούσαν σπίθες. Και αυτός περίμενε ώσπου δεν άντεχε άλλο, ώσπου ό,τι έβραζε μέσα του τίναζε επιτέλους το καπάκι. Μόνο τότε άνοιγε το μπλοκάκι του. Οι λέξεις γλιστρούσαν κι ο Κωστής σέρφαρε στον ρυθμό τους. Ο πρώτος στίχος ήταν πάντα η σανίδα του, τον καθοδηγούσε. Όλα του άρεσαν κι ύστερα όλα του βρομούσαν, έγραφε, έσβηνε, ξαναγυρνούσε στα σβησμένα, τη δεύτερη φορά πιο σίγουρος ότι ήταν για πέταμα.