Μαυροκορδάτος και Τρικούπης, Βενιζέλος και Καραμανλής: Οι αρχιτέκτονες του πολιτεύματος

Περιγραφή

Στους απολογισμούς των διακοσίων ετών από την Επανάσταση του 1821, οι επιδόσεις της νεότερης Ελλάδας στο πεδίο του πολιτεύματος και των θεσμών συχνά υποβαθμίζονται. Αντίθετα, δίνεται έμφαση στις πελατειακές σχέσεις, τις εμφύλιες διενέξεις και τις εκτροπές μιας πορείας που, ωστόσο, ήταν συγκριτικά πολύ πιο ανοδική από εκείνη των γειτονικών μας χωρών και πολλών άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Σε ποιους οφείλεται τελικά αυτός ο θετικός απολογισμός; Χωρίς να παραβλέπονται οι σκοτεινές πτυχές αυτής της διαδρομής, αναδεικνύεται η ξεχωριστή συμβολή τεσσάρων πολιτικών ηγετών της νεότερης ιστορίας: του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, του Χαρίλαου Τρικούπη, του Ελευθέριου Βενιζέλου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Με διαφορετικές καταβολές, ο καθένας τους κατάφερε να υπερβεί απίστευτες δυσκολίες και να αφήσει το στίγμα του στο πολίτευμα και τη λειτουργία του. Όλοι είχαν την ευφυΐα να τοποθετούν την Ελλάδα στον διεθνή της περίγυρο και να βλέπουν πέρα από την εποχή τους. Ήταν οι «αρχιτέκτονες» του πολιτεύματος. Μαυροκορδάτος, Τρικούπης, Βενιζέλος, Καραμανλής. Εκτός από την αναγνωρισμένη ευστροφία, την πολιτική οξυδέρκεια και τον πραγματισμό τους, είχαν και κάτι άλλο κοινό: την πεποίθηση ότι το Σύνταγμα «μετράει». Ότι δεν είναι απλώς ένα πρόσχημα για να εξωραΐζει τις σχέσεις εξουσίας, αλλά ένα σύνολο κανόνων και αρχών που αποσκοπούν στον περιορισμό της εξουσίας. Γι’ αυτό, στον βαθμό που τηρείται, το Σύνταγμα μετατρέπει την εξουσία σε αυθεντία, οριοθετεί τη νομιμότητα και μέσω αυτής νομιμοποιεί την εξουσία. Απόσπασμα από το βιβλίο