Κίτρινο ρώσικο κερί

Περιγραφή

Τις προάλλες, ζάρωσα σε μια γωνιά, καθώς το πολύ κρύο με είχε σφίξει. Χάζευα από το στασίδι το μανουάλι με τα κεριά. Ήταν μόνο δύο, το δικό μου και του πατέρα. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά το μυαλό μου άρχισε να πλάθει αλλόκοτες εικόνες. Σκέφτηκα πως εκείνα τα κίτρινα κεράκια ήταν άνθρωποι. Το ένα ήσουν εσύ, το άλλο ο Φάνης μας. Μου έμοιασαν με το λιγνό κορμί σας και τα χρώματά σας. Και όλο λιώνατε, λιώνατε, λιγοστεύατε. Θάμπωσαν τα μάτια μου. Είπα, θα σαλέψω, δεν είμαι καλά στις φρένες μου. Μα να σας νομίζω για κεριά της εκκλησίας; Εκείνος στην Τασκένδη, πολιτικός πρόσφυγας του Εμφυλίου. Οι δικοί του, φίλοι και αντίπαλοι, στην Ελλάδα του ’50 και του ’60. Μοναδική γέφυρα ανάμεσά τους η αλληλογραφία. Τα χρόνια περνούν, οι πληγές δύσκολα επουλώνονται. Η πατρίδα «του» τραβάει τον δρόμο της, όπως συνηθίζει να κάνει μια όμορφη μα αλαζονική γυναίκα που δεν γυρίζει γύρω της το βλέμμα. Και η δική του ζωή στο μεταξύ μαραζώνει, λιώνει, σβήνει... [...] Ο Ακρίβος κάνει μεγάλη οικονομία δυνάμεων και πετυχαίνει ένα πολύ πυκνό αποτέλεσμα. [...] Εκείνο που έχει, νομίζω, τη μεγαλύτερη σημασία είναι οι ίδιες οι επιστολές: με γλώσσα φυσική και αβίαστη, με ύφος που διαφοροποιείται ανάλογα με τον εκάστοτε αποστολέα, καθώς και με πολύ προσεγμένη αλληλοδιαπλοκή και δραματουργία αποτελούν «οπωσδήποτε την ισχυρότερη σύσταση, αλλά και το καλύτερο μέρος του βιβλίου.» — ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (7)