Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;

Περιγραφή

– Σου έφερα την εφημερίδα. Ανοίγω τα μάτια. Με πήρε ο ύπνος κάτω από τη γλυσίνα. Από πάνω μου στέκεται ένα ψηλό, πανέμορφο παλικάρι με μικρό μούσι και πράσινα μάτια. Μοιάζει σαν να βγήκε από μυθιστόρημα του Σταντάλ. Είναι ο εγγονός μου, ο Αντουάν. Πότε μεγάλωσε τόσο; – Απόψε έχει πανσέληνο, λέει. Κοιτάζω την εφημερίδα. Δευτέρα 7 Αυγούστου 2017. Τρομάζω. Πώς έφτασα ως εδώ; Είχα υποσχεθεί στα παιδιά δεκατρία χρόνια. Αν και τότε μου φαίνονταν πάρα πολλά... Ποιος μου χάρισε γενναιόδωρα άλλα τέσσερα και ίσως απομένουν και κάποια ρέστα ακόμα; Κοιτάζω γύρω. Στην άλλη άκρη, κάτω από τη γλυσίνα που ξαναζωντάνεψε όλα αυτά τα χρόνια, στην αυλή του σπιτιού μας στις Μηλιές στο Πήλιο, ένα όμορφο κορίτσι με ξανθά σγουρά μαλλιά και πράσινα μάτια γράφει στον υπολογιστή. Τα λεπτά δάχτυλά της πετάνε σαν φτερά πεταλούδας. Πού εγώ – χτυπώ αργά αργά κάθε γράμμα και πολλές φορές το διπλανό απ’ αυτό που πρέπει. Είναι η εγγονή μου, η Άννα. Τώρα πια τα εγγόνια μου είναι μεγάλα. Δεν ρωτάνε «πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά;». Μόνο κάνουν σχέδια τι θα κάνουμε του χρόνου στην πανσέληνο. Αν μου φαίνονταν πολλά τα δεκατρία χρόνια, ο ένας χρόνος μοιάζει ακόμα πιο μακρινός. Δεν λέω τίποτα, τους αγκαλιάζω και τους δυο και χαίρομαι τη στιγμή. Από εδώ και μπρος οι στιγμές μετράνε.