Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο

Περιγραφή

Καθόμουν στο πίσω κάθισμα, ακριβώς πίσω του. Κατά διαστήματα, τρύπωνα και στην αγκαλιά της μητέρας μου στο μπροστινό κάθισμα. Ποιος σύγχρονος θα το διανοούνταν! Η γενιά μου ζει κατά τύχη. Ωστόσο, από εκείνη τη θέση του αυτοκινήτου είδα πολλά. Άντρες με φαβορίτες αλά Κόκοτας και καμπάνες παντελόνια να πειράζουν γυναίκες με μίνι φούστες και παπούτσια-πολυκατοικίες. Είδα ανθρώπους να σπρώχνονται στις βιτρίνες καταστημάτων που πουλούσαν τηλεοράσεις, να τις χαζεύουν ως «θαύμα», ενώ η Νάκη Αγάθου τους χαμογελούσε από ασπρόμαυρη οθόνη. Είδα το μπουκάλι της Coca Cola και έκανα το πείραμα με το δίφραγκο. Είδα πολυώροφους κότσους να κτίζονται σε κομμωτήρια, ώρες κάτω από κάσκες, και μαλλιά να ελευθερώνονται χάρη στη μεγάλη ανακάλυψη: το «πιστολάκι». Μας είδα να χορεύουμε σέικ, να αηδιάζουμε με τη γεύση του μουρουνόλαδου και από την πέτσα στο γάλα. Να κρύβουμε τους δίσκους του Θεοδωράκη, απαγορευμένοι τότε. Και στη συνέχεια να κρύβουμε τους δίσκους του Πάριου, κι αυτοί απαγορευμένοι κατά μια έννοια. Είδα - και τι δεν είδα! Τώρα που το σκέφτομαι... Χούντα, Πολυτεχνείο, Κυπριακό, «ε-ε-έρχεται» με τρία ε μπροστά. Πήρα στο κατόπι τα χρόνια. Μεταξύ μας, ακολούθησα μια δική μου πληγή. Μου έλειψε! «Σπουδαίος επιχειρηματίας». Ο μπαμπάς μου. Ακολούθησα μια πληγή που πονούσε και τη στόλισα με ένα σωρό μεγάλα και μικρά, με τη μικροϊστορία μιας ολόκληρης γενιάς, για να αντέξω να σας τη μεταφέρω. Πότε επιβάτις, πότε λαθρεπιβάτις. Στη ζωή του, στη ζωή της, στη ζωή μου... Μια διαδρομή παράλληλα με έναν μεγάλο έρωτα, με την ιστορία του εμπορίου στη χώρα μας και την ιστορία του αυτοκινήτου. Περάστε... Σε όποιο κάθισμα... Έμαθα και να οδηγώ. Βόλτα στα χρόνια θα σας πάω.