Εγώ;

Περιγραφή

Πώς να αφηγηθώ αυτή την ιστορία με μια γλώσσα που δεν είναι δική μου, μέσα από ένα στόμα που δεν μου ανήκει; Πώς να με πιστέψετε, όταν εγώ ο ίδιος δυσκολεύομαι να πιστέψω τον εαυτό μου; Ο Χανς, ένας καταξιωμένος χειρουργός, επιστρέφει από τα πεδία των μαχών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο σπίτι του, ή μάλλον σε αυτό που κάποτε θεωρούσε σπίτι του. Οι εμπειρίες του στο μέτωπο έχουν διαλύσει τις βεβαιότητές του, αφήνοντάς του μια ανεξίτηλη αίσθηση αποξένωσης. Η γυναίκα του, η Γκρέτε, και οι φίλοι του τον αναγνωρίζουν, και η δουλειά του εκτελείται με αξιοπιστία. Μόνο ο σκύλος του φαίνεται να αντιλαμβάνεται κάτι παράξενο. Μήπως ο πόλεμος έχει μετατρέψει τον Χανς σε κάποιον άλλο; Ή μήπως πρόκειται για έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο που έχει εισχωρήσει στη ζωή του Χανς; Το 1926, όταν κυκλοφόρησε το «Εγώ;», το πρώτο λογοτεχνικό έργο του Peter Flamm, γνώρισε αναπάντεχη επιτυχία. Ο έντονος εσωτερικός μονόλογος επιτρέπει μια βαθιά κατάδυση στον εσωτερικό κόσμο του πρωταγωνιστή Χανς, καθιστώντας αυτό το σύντομο αλλά ισχυρό μυθιστόρημα μια σημαντική ανακάλυψη για την εποχή μας, που αναδεικνύει τις καταστροφικές επιπτώσεις του πολέμου στον ανθρώπινο ψυχισμό. Ένα μυθιστόρημα που θέτει συνεχώς ερωτήματα στους αναγνώστες του. Είμαστε αυτό που ισχυριζόμαστε ότι είμαστε; Μας αλλάζουν τα βιώματά μας ή καταφέρνουμε, παρά τις αντιξοότητες, να διατηρήσουμε τον εσωτερικό μας πυρήνα; Όταν πρωτοκυκλοφόρησε το «Εγώ;», το λογοτεχνικό κοινό αναζητούσε τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψει τη συγκλονιστική εξομολόγηση του τραυματισμένου πολεμιστή που επιστρέφει από τον πόλεμο. «Ένα βιβλίο-ηφαίστειο» έγραφε η εφημερίδα Berliner Tagblatt «γραμμένο με μία ανάσα, γεμάτο ένταση». «Ακολουθεί τον ρυθμό της εποχής μας» σχολίαζε η Kolner Tagblatt. Οι έπαινοι για το μυθιστόρημα έρχονταν ο ένας μετά τον άλλον: «συγκλονιστικό», «γεμάτο διαφορετικές αποχρώσεις», «μαγικά συναρπαστικό», «τολμηρό και γοητευτικό». Κάτι νέο αναδυόταν στη γερμανική λογοτεχνία: μια ψυχολογική φωνή, μια ματιά όχι στο κοινωνικό πανόραμα της εποχής, αλλά στο εσωτερικό του πληγωμένου από τον πόλεμο ανθρώπου, στις αβύσσους του, στις κρυφές και αντιφατικές πτυχές της ψυχής του. Έγραψε ο Τύπος: «Μια επανανακάλυψη ενός έργου τεράστιου αναστήματος.» — Stefan Hertmans