Το παλτό μου, μαμά

Περιγραφή

Τον συμπόνεσα τον Βασίλη «μου». Γεννήθηκε τη δεκαετία του '60 και στάθηκα δίπλα του από τη γέννησή του. Είδα πώς η απουσία του πατέρα του δημιούργησε ένα κενό που γέμισε με εξάρτηση. Κάποτε έγινε ναρκομανής. Τον παρακολούθησα να πονάει, να αγωνιά, να αναζητά, να εκλιπαρεί, να χαμηλώνει, να προσποιείται ότι ψηλώνει, να πέφτει, να τσακίζεται, να εξευτελίζεται, να δικάζεται, να αντέχει και να μην αντέχει. Δεν άφησε συναίσθημα που να μην το γευτεί. Είδα αμέτρητες απόπειρες αυτοκτονίας του, μέχρι εκείνη τη σημαδιακή που πέρασε στις εφημερίδες της εποχής. Ήμουν μαζί του στο ασθενοφόρο, δίπλα στη μητέρα του που κρατούσε ένα πανάκριβο παλτό με γούνα από κάστορα στον γιακά. Ο Βασίλης-Βασιλάκης ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Όσο τσαλακωμένος ήταν εσωτερικά, τόσο ατσαλάκωτος παρουσιαζόταν εξωτερικά. Η επιτομή του στιλ. Τον μελέτησα γυμνό αλλά και με την πανοπλία του. Τα ρούχα των ανθρώπων δεν είναι αθώα υπόθεση. Είδα και την εποχή του. Την Αθήνα της αντιπαροχής, την Ερμού να παραδίδει τα σκήπτρα στο Κολωνάκι. Περπάτησα την πλατεία του, αγόρασα Lacoste, πέρασα και από του Μπίλι Μπο για να χαζέψω τη γοητεία του. Είδα και τη Μύκονο ως εναλλακτικό νησί, όπου το πλοίο παρέδιδε τον κόσμο σε λάντζα και οι λίγοι τουρίστες κοιμόντουσαν σε ταράτσες. Έζησα μαζί του την Αλλαγή, τον πράσινο ήλιο του ΠΑΣΟΚ, είδα και τον Κουτσόγιωργα να πεθαίνει. Αυριανισμό, αυτοκρατορία Κοσκωτά. Ξεφύλλισα το Κλικ. Έφτασα μέχρι τις χαρές! Πήραμε την Ολυμπιάδα! Ο Βασίλης-Βασιλάκης άκουσε τα νέα στο κρατητήριο της Ασφάλειας. Αλλά κι εμείς, τώρα που το σκέφτομαι, μπήκαμε σε ένα «κελί». Τζούφιας ευημερίας, ακοπίαστης. Εν δυνάμει «ναρκομανείς». Εξαρτημένοι της κατανάλωσης. Δίπλα στον Βασίλη…