Από μένα αντίο

Περιγραφή

Όταν η Μαρίνα Ρηγοπούλου είδε για πρώτη φορά τον Άλκη Δρόσο στο κατάμεστο αμφιθέατρο να σκουπίζει σχολαστικά τα γυαλιά του, είχε ήδη ακούσει για τον Έλληνα ψυχαναλυτή στη Σορβόννη. Ο Άλκης Δρόσος ήταν ένας δραστήριος και λαμπρός επιστήμονας, ηγετική φυσιογνωμία στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Η Μαρίνα μπήκε επίτηδες καθυστερημένα στο μάθημά του, και ο ανυποψίαστος καθηγητής αντίκρισε έναν όμορφο, αναψοκοκκινισμένο σίφουνα που σήκωσε τα πράσινα μάτια του και τον σημάδεψε. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε πετύχει τον στόχο της. Το αμφιθέατρο ήταν πάντα ασφυκτικά γεμάτο στις διαλέξεις του Δρόσου, ο οποίος με τη βαθιά φωνή και τις ανατρεπτικές πεποιθήσεις του μάγευε τους φοιτητές. Είχε το ταλέντο να συνδέει τις παραδόσεις του με τα μεγάλα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα της εποχής του, και οι μέρες εκείνες ήταν πραγματικά ταραγμένες. Η Μαρίνα τον παρατηρούσε στα οδοφράγματα του Καρτιέ Λατέν και σκεφτόταν: «Μοιάζει με λιοντάρι μέσα σε κλουβί. Τα μάτια του βγάζουν φλόγες και η φωνή του δεν είναι πια μειλίχια. Είναι μια ουρανομήκης κραυγή αγωνίας, που ακούγεται, θαρρείς, στα πέρατα της γης». Μόνο που το λιοντάρι εκείνου του Μάη δεν γνώριζε ότι μπορούσε να τα βάλει με το κατεστημένο, αλλά όχι και με μια δεκαοκτάχρονη…