Je ne parle pas francais

Περιγραφή

Το «Je ne parle pas francais» αποτελεί ένα σημαντικό διήγημα στην καριέρα της Katherine Mansfield και ένα κομβικό έργο του μοντερνισμού. Γράφτηκε μέσα σε δύο εβδομάδες κατά το τελευταίο έτος του Α' Παγκοσμίου πολέμου, όταν η Mansfield βρισκόταν στο μοιραίο στάδιο της φυματίωσης που θα την οδηγούσε στον θάνατο. Σε επιστολή της προς τον σύζυγό της, John Middleton Murry, το περιέγραψε ως μια «κραυγή κατά της διαφθοράς», αποκαλύπτοντας μια πιο κυνική και σκληρή άποψη της ανθρώπινης φύσης σε σύγκριση με τα προηγούμενα έργα της. Η πένα της Mansfield ζωντανεύει τον αμφιλεγόμενο χαρακτήρα του Ραούλ Ντουκέτ, ενός νεαρού, φιλόδοξου και αδίστακτου Παριζιάνου συγγραφέα, ο οποίος αφηγείται τη φιλία του με τον Άγγλο συγγραφέα Ντικ Χάρμον. Η σχέση τους περιπλέκεται από ζήλια και κτητικότητα, φτάνοντας στα όρια της ερωτικής έλξης. Το «Je ne parle pas francais» προκάλεσε αίσθηση για τον ανήθικο αφηγητή του και την ειλικρινή προσέγγιση του θέματός του. Σήμερα, οι κριτικές το συγκρίνουν με το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι. Έγραψε ο Τύπος: «Tο διήγημα γίνεται στα χέρια της κάτι ολοκαίνουργιο γεμάτο τρομακτικές δυνατότητες, μετατρέπεται σε μια δύναμη που είναι εγκλωβισμένη σε έναν μικροσκοπικό χώρο, όπου η φωνή μπορεί ταυτόχρονα, σχεδόν αβίαστα, να συνδυάζει έννοιες τόσο αποσταθεροποιητικές μεταξύ τους όσο η αφέλεια και η γνώση, και όπου η μορφή μιμείται και αμφισβητεί τη συμβατική δομή της αφήγησης. Η πολυφωνικότητα των ιστοριών της Mansfield, και η πειθαρχία της δημιουργίας τους, είναι εντυπωσιακές. Η παράσταση της φωτεινής ευθραυστότητάς τους λάμπει με δύναμη, σαν μια λάμπα έτοιμη να εκραγεί. Η ειλικρίνειά τους εξακολουθεί να σοκάρει.» — Ali Smith «Παρά την υποτιμητική στάση των συγγραφέων της ομάδα Μπλούμσμπερι, η Katherine Mansfield ήταν μια από τις πιο ατρόμητες και αστείες συγγραφείς του 20ού αιώνα.» — Guardian