Το φθινόπωρο

Περιγραφή

Ένας άντρας, επιστρέφοντας από τις καλοκαιρινές του διακοπές, νιώθει παγιδευμένος στον κουρασμένο γάμο του. Η σύζυγός του, η Σάντρα, παραμένει όμορφη, αλλά εκείνος δεν μπορεί πια να αισθανθεί πόθο για εκείνη. Κατά τη διάρκεια ενός μοναχικού περιπάτου σε μια υπαίθρια αγορά της Ρώμης, μαγεύεται από έναν παλιό τόμο για τους καλλιτέχνες της Μονμάρτρης και γοητεύεται από την εικόνα της Ζαν Εμπιτέρν, συντρόφου του ζωγράφου Αμεντέο Μοντιλιάνι, την οποία ερωτεύεται κεραυνοβόλα. Κόβει τη σελίδα, τη διπλώνει προσεκτικά και την κουβαλάει για μέρες στην τσέπη του. Όλα φαίνονται να συμβαίνουν μόνο στο μυαλό του, μέχρι που η Σάντρα προσκαλεί για δείπνο μια ξεχασμένη ξαδέρφη της, την Τζέμα. Ο αφηγητής ανακαλύπτει την εκπληκτική ομοιότητα της κοπέλας με τη Ζαν. Η εμμονή του αρχίζει να εξαπλώνεται στην πραγματικότητα, καθώς το φθινόπωρο τυλίγει την αιώνια πόλη με το αδυσώπητο και διάφανο φως του. Ένα σύγχρονο αλφαβητάρι του ερωτικού αισθήματος, μια αμείλικτη απεικόνιση των ανθρώπων και των παθών τους. «Πάλι καλά που είναι φθινόπωρο» είπε ο Τζιτάνι. «Ποια άλλη εποχή είσαι πραγματικά ελεύθερος να είσαι αυτό που είσαι;» Τον παρακάλεσα να μου εξηγήσει τι εννοούσε κι εκείνος ξεκίνησε μια απολαυστική κουβέντα. Η άνοιξη ήταν μια υπόσχεση ευτυχίας που δεν γινόταν ποτέ πραγματικότητα (ύστερα από μερικά χρόνια αυτό το παίρναμε απόφαση), το καλοκαίρι σού επέβαλλε την ευθυμία (και οι εξαναγκασμοί δεν ήταν ποτέ ήπιοι), ο χειμώνας ήταν η παρομοίωση του θανάτου, αλλά, όπως έλεγε κι ο Επίκουρος, εάν υπήρχε ο θάνατος δεν υπήρχαμε εμείς (πολλή δουλειά, πολλές συναντήσεις μες στον χειμώνα). Οπότε δεν έμενε τίποτε άλλο παρά το φθινόπωρο. Το φθινόπωρο ήταν αυτό το ελεύθερο τέταρτο του χρόνου – ελεύθερο καταρχάς από τον δογματισμό του καιρού (όταν έκανε πολύ κρύο ή πολλή ζέστη, τα υπαρξιακά ενδεχόμενα μειώνονταν αυτομάτως) – όπου ο καθένας μπορούσε να είναι ό,τι ήθελε, να παίρνει τη μορφή που προτιμούσε.