Η Λέσχη της Αϋπνίας

Περιγραφή

Είναι πέντε. Και οι νύχτες τους είναι γεμάτες αγωνία. Η Κλερ φοβάται την απομόνωση και τη σιωπή της εξοχής όπου ζει. Νιώθει απελπισμένη δίπλα σε έναν αδιάφορο σύζυγο που ροχαλίζει και ένα μικρό αγόρι που δεν είναι δικό της παιδί. Ο Ζακ, ψυχίατρος στο τέλος της καριέρας του, προσπαθεί να ξεφύγει από τη μοναξιά του μέσω ανώνυμων τηλεφωνημάτων που δέχεται κάθε νύχτα, ενώ αρχίζει να αποδομεί τη ζωή του καταστρέφοντας μεθοδικά το πολυτελές διαμέρισμά του. Η Μισέλ, μια γλυκιά συνταξιούχος, κρύβει ένα μυστικό που την αναγκάζει να σηκώνεται από το κρεβάτι και να πηγαίνει στην εκκλησία. Η νεαρή Λένα, με το gothic στιλ, βγαίνει με θάρρος πριν ξημερώσει για να δουλέψει στο γωνιακό καφέ. Ο Ερβέ, ένας ντροπαλός και αγχώδης λογιστής, διαβάζει τα e-mails του μέσα στο σκοτάδι και παλεύει με τους φόβους του. Πέντε άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, αλλά με κάτι κοινό: τη χρόνια αϋπνία τους, που τους απομακρύνει όλο και περισσότερο από τον κόσμο της δράσης. Συναντιούνται τακτικά στην ομάδα θεραπείας που συντονίζει η πάντα καλοπροαίρετη Ελέν, ειδική σε θέματα διαταραχής ύπνου. Καθώς οι συνεδρίες προχωρούν, οι γλώσσες λύνονται, γίνονται εξομολογήσεις και ακολουθούν κρυφές συναντήσεις. Άραγε αυτή η θεραπεία θα τους βοηθήσει να κοιμηθούν; Θα μπορούσα να συμμετέχω στο συλλογικό συναίσθημα, αλλά η κούραση με εμποδίζει. Επιστρέφω πάντα στο αιώνιο και άλυτο ερώτημα: πώς γίνεται όλη μέρα να νιώθω εξαντλημένη και τη νύχτα να μην μπορώ να κοιμηθώ; Αυτό που είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο για τους περισσότερους ανθρώπους, για όσους κάθονται γύρω από αυτό το τραπέζι είναι βασανιστήριο. Χάνομαι παρατηρώντας την αφίσα με τον φοίνικα και κλείνω τα μάτια μου μπροστά στο έντονο μπλε της θάλασσας. Πέφτω σε μια ευχάριστη υπνηλία, νανουρισμένη από τη φωνή της Ελέν στο βάθος. Κρέμομαι από ορισμένες λέξεις που με κρατούν μισοξύπνια. Κιρκάδιοι ρυθμοί, μετακινούμενο εσωτερικό ρολόι, εμπειρίες σε σπηλιές, γενικευμένη κακοφωνία, ρυθμοί ασύμβατοι με τις κοινωνικές δραστηριότητες... «Εγώ θα ζούσα ευχαρίστως σε σπηλιά αρκεί να μη χρειαζόταν να βγω ποτέ».