Οι δρόμοι της λήθης

Περιγραφή

Τι κοινό μπορεί να έχουν μια δυναμική υπαστυνόμος, ένας ρομαντικός δάσκαλος, ένας θαμώνας των φυλακών, μια καταπιεσμένη νοικοκυρά και ένας κουκουλοφόρος; Στην Αθήνα της κρίσης, μια γυναίκα εξαφανίζεται και η εξαφάνισή της συμπίπτει με μια καλοστημένη ληστεία. Η υπαστυνόμος Δέσποινα Καρανικόλα, στην προσπάθειά της να την εντοπίσει, θα συναντήσει ξανά έναν παλιό της γνώριμο, τον Διομήδη Δανέλλη. Είναι ο άνθρωπος που, από λάθος, είχε στείλει η ίδια στη φυλακή πριν από λίγα χρόνια. Μαζί του θα ζήσει έναν μεγάλο έρωτα, αλλά ο Διομήδης δεν είναι πια ο ίδιος. Η ζωή του έχει διαλυθεί και οι αγαπημένοι του τον έχουν ξεχάσει. Μόνο ο Μάνος, μόνιμος θαμώνας των φυλακών, στάθηκε δίπλα του, και πλέον ο Διομήδης τον θεωρεί αδελφό. Στο ίδιο σταυροδρόμι βρίσκεται και ο Δημητράκης, που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εαυτό του, μπλέκεται με τους κουκουλοφόρους της πλατείας Εξαρχείων. Ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, οι ζωές των ηρώων διασταυρώνονται και ακολουθούν κοινά μονοπάτια. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, θα ανακαλύψουν τον εαυτό τους, θα εξελιχθούν και θα προσπαθήσουν να αλλάξουν. Υπάρχουν συναισθήματα που μας οδηγούν από το σκοτάδι στο φως: ο έρωτας, η αγάπη, η φιλία. Ωστόσο, καμιά φορά, αυτά τα συναισθήματα μπορεί να μας οδηγήσουν στην αντίθετη κατεύθυνση. …Έβρεχε όταν βγήκα στον δρόμο. Καλύτερα. Τα δάκρυα φωλιάζουν στη βροχή όπως οι ψιχάλες στη θάλασσα κι η θλίψη στη συννεφιά σαν τις χιονονιφάδες στο λευκό μάρμαρο. Φόρεσα την κουκούλα του φούτερ κι έγινα πάλι ο Κανένας. Τάχυνα το βήμα ως τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μαρούσι. Σ’ όλη τη διαδρομή κοιτούσα τις σταγόνες να σχηματίζουν ρυάκια στα τζάμια του βαγονιού. Στην Ομόνοια το τρένο άδειασε και ξαναγέμισε σε δευτερόλεπτα. Ένα πρεζόνι μου ’χωσε στο πρόσωπο το απλωμένο του χέρι μαζί με μια θλιβερή ιστορία. Του ’δωσα σχεδόν ό,τι είχα πάνω μου. Οι συνεπιβάτες μου με κοίταζαν με μια δόση υπεροψίας και μπόλικο οίκτο. Το ξέρω πως οι ιστορίες των ζητιάνων είναι ψεύτικες. Τι σημασία έχει; Πίσω τους κρύβονται άλλες, αληθινές, όχι λιγότερο θλιβερές. Ιστορίες σαν τη δική μου. Σαν όλων μας…