Διονύσης Σαββόπουλος

Περιγραφή

Δύο δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση το 2003, το δοκίμιο του Δημήτρη Καράμπελα για το έργο του Διονύση Σαββόπουλου επανεκδίδεται σε αναθεωρημένη και εμπλουτισμένη μορφή το 2024. Το έργο αυτό εξετάζει εκ νέου τα μορφικά και πνευματικά διλήμματα που έθεσε ο θεσσαλονικιός τραγουδοποιός, καθώς και τη λειτουργία της ποίησης και του τραγουδιού στην ύστερη νεωτερικότητα. Ο συγγραφέας διατρέχει όλες τις δημιουργικές περιόδους του Σαββόπουλου, από το «Φορτηγό» έως τον «Χρονοποιό». Διερευνά τη σχέση του με τη δυτική τραγουδοποιία (Ντύλαν, Μπρασένς) και την εγχώρια μουσική παράδοση, την προέλευση της ρηξικέλευθης ποιητικής γλώσσας του, τις συγκλίσεις και τις ρήξεις με την Αριστερά, καθώς και την ανθρωπολογία του και τη διαφοροποίησή του από τις πνευματικές προϋποθέσεις των τραγουδιών του Χατζιδάκι και του Γκάτσου. Παράλληλα, απομονώνει και αναπτύσσει διεξοδικά τα κεντρικά μοτίβα των τραγουδιών του Σαββόπουλου: τον αμφίθυμο διάλογο με τη μητέρα-παράδοση, το πένθος, την ποιητική του κενού και την επίκληση ενός απρόσιτου Πνεύματος που θα ενοποιούσε τις κατακερματισμένες ανθρώπινες εμπειρίες σε γιορτή. Έγραψε ο Τύπος: «Στο σημαντικό, στοχαστικό βιβλίο του Δημήτρη Καράμπελα Διονύσης Σαββόπουλος, που μόλις κυκλοφόρησε, ξεμπλέκονται όλες οι κλωστές του έργου του [του Σαββόπουλου] [...]. Κι έπειτα όλες οι κλωστές μπλέκονται ξανά σ’ αυτό το κέντημα του πόνου που λάμπει και λάμποντας τρέμει σαν «αέρας», στο ιερό: το έργο του Σαββόπουλου.» — Στάθης Τσαγκαρουσιάνος «Αλλά μ’ αρέσει να ελπίζω ότι, εδώ κι εκεί, γύρω από γραπτές κατασκευές γεμάτες συγκίνηση, επιβιώνει ακόμη και σήμερα ένα είδος αναγνώστη όχι ολότελα τυπικού στα καθήκοντά του (υπολογίστε κι εμένα), ο οποίος προτιμάει να ψάχνει στην αγάπη την αλήθεια παρά το αντίθετο. Του ανατέθηκε [στο δοκίμιο αυτό] η ανυπόληπτη αλλά ευχάριστη ακρόαση της εξομολόγησης ενός ερωτευμένου που μεροληπτεί εξαιτίας του πυρετού που τον καίει: συγγραφέας ερωτευμένος με τον ήρωά του, που υψώνει τον έρωτά του στη βαθμίδα ενός γρίφου – του Πνεύματος. Απ’ αυτό τον πυρετό θερμαίνεται η ορατή λογοτεχνική ομορφιά πολλών από τις επιμέρους αναλύσεις που απαρτίζουν το βιβλίο, οι οποίες καρκινοβατούν ανάμεσα στο στοχασμό και σε μια απεριόριστα λυρική ανάγνωση του Σαββόπουλου, με συνέπειες όχι σπανίως συναρπαστικές.» — Ευγένιος Αρανίτσης