Ως το τέλος του κόσμου

Περιγραφή

Η μέρα της αναχώρησης πλησίαζε και η Στελλίνα ένιωθε μια επείγουσα ανάγκη να πραγματοποιήσει την επιθυμία της. Υπήρχαν σημάδια που υποδείκνυαν την αναγκαιότητα αυτού του ταξιδιού, σημάδια που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Πρώτα ήταν ο Λαέρτης, που μπήκε στο παλαιοβιβλιοπωλείο αναζητώντας κάτι σπάνιο, κρατώντας στην παλάμη του το κοχύλι του παππού του. Στη συνέχεια, η θύμηση του τούλι και των κοχυλιών της Έλεν, καθώς και η ανεξήγητη κίνηση να τα πάρει μαζί της όταν έφευγε από το νησί. Τέλος, η συζήτηση με τον Βλαδίμηρο για τον φίλο του που ήθελε να κάνει το Καμίνο για να βρει τον εαυτό του. Όλα αυτά δεν μπορούσαν να είναι τυχαία. Κάτι της έλεγε πως ήταν σημάδια που της έδειχναν έναν διαφορετικό δρόμο από αυτόν που είχε ακολουθήσει μέχρι τώρα. Η Στελλίνα επιστρέφει μετά από χρόνια στο απομονωμένο κυκλαδονήσι, όπου η μητέρα της κατηγορείται για τη δολοφονία της ηλικιωμένης «Εγγλέζας», στην οποία εργαζόταν ως οικονόμος για πολλά χρόνια. Η τεταμένη σχέση μητέρας και κόρης, με μνήμες που αναδύονται από το επώδυνο παρελθόν, οδηγεί σε απρόβλεπτες εξελίξεις. Τα χρόνια περνούν και η μνήμη έχει κρατήσει επιλεκτικά τις πρώτες εικόνες που έχουν απομείνει φυλακισμένες στα αθώα παιδικά της μάτια. Μια λύπη την πνίγει, μια φωνή μέσα της εξακολουθεί να τη βασανίζει. Η έντονη επιθυμία να φύγει την κυριεύει. Να φύγει, αλλά για πού; Τότε, ένα τυχαίο όπως πιστεύει συναπάντημα σπέρνει μέσα της την επιθυμία για «τον δρόμο των αστεριών». Αποφασίζει να διανύσει το Καμίνο, τον πασίγνωστο από τον Μεσαίωνα δρόμο προσκυνήματος προς τον ναό του Αγίου Ιακώβου στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας. Ένα ταξίδι γεωγραφικό, ιστορικό και πνευματικό, όπου η Στελλίνα οδηγείται βήμα βήμα, μέσα από συνεχείς αναδρομές στο οδυνηρό παρελθόν, σε ένα υπαρξιακό ταξίδι αυτογνωσίας.