Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης

Περιγραφή

Ο Λάμπρος επιστρέφει στην επαρχία των παιδικών του χρόνων, κουβαλώντας ένα μυστικό που θα του κοστίσει ακριβά. Πρόκειται για μια ιστορία που εξερευνά τον παράφορο έρωτα και τη βία που τον συνοδεύει. Η Κική, στα τριάντα τρία της, επιστρέφει στην επαρχιακή κωμόπολη όπου μεγάλωσε μέχρι τα δεκατρία της χρόνια, με σκοπό να ζήσει εκεί. Ωστόσο, το όνομά της έχει αλλάξει σε Λάμπρος. Ο Λάμπρος, που κάποτε ήταν Κική, επιστρέφει στον τόπο καταγωγής του για να συναντήσει ξανά τον έρωτα της ζωής του, αυτόν που άφησε πίσω ως κοριτσάκι. Θα ξαναζήσει τον ίδιο έρωτα που ποτέ δεν ξεπεράστηκε, ενώ μέσα του συγκρούονται ο αρσενικός και ο θηλυκός εαυτός του, σε μια αναπόφευκτη συνύπαρξη και σφαγή, ακόμα και για άτομα που γεννιούνται και πεθαίνουν με την ίδια ταυτότητα. Αυτό το διχοτομημένο πλάσμα, με το δαχτυλίδι λεοπάρδαλη, όμορφο και αυτοκαταστροφικό, που δημιουργεί κοσμήματα, γνωρίζει από λογοτεχνία, έχει ταξιδέψει στην Ευρώπη και γοητεύει τους πάντες με τη λιγομίλητη παρουσία του, περιφέρεται στα μπαρ, τα μεζεδοπωλεία και τις αλάνες της επαρχίας. Παλεύει με τα δύο φύλα μέσα του, με το άφυλο σκοτάδι του και με τον παράφορο έρωτα. «Μ’ άρεσε να νομίζω ότι είμαι κατεστραμμένος καλλιτέχνης, άφυλος, άκομψος, ανήθικος και δυστυχισμένος. Μ’ άρεσε η ελληνική επαρχία, η αίσθηση της βλαχιάς ακόμα και στα κόκκινα νέον της Σπάρτης, μ’ άρεσαν οι λεοπάρ ρόμπες από τους Κινέζους, η βλάχικη προφορά σε άτομα που η όψη τους ήταν πακιστανική ή σλάβικη ή αλβανική, αλλά η προφορά τους πελοποννήσια. Μ’ άρεσε οτιδήποτε είχε να μου προσφέρει η Ελλάδα των σκυλιών, των κακών πλαστικών επεμβάσεων και των καφενείων. Τα ελληνικά ανάπηρα γατιά. Τα βγαλμένα τους μάτια και η καλοσύνη τους. Μ’ άρεσαν. Τα ελληνικά σκουπίδια πεταμένα έξω από τους κάδους. Η ελληνική σκόνη πάνω στις γυαλιστερές μπάρες. Μ’ άρεσε το μισογεμάτο ποτήρι με το κατουρλιό δίπλα στον φραπέ με το μασημένο καλαμάκι. Μ’ άρεσε η νύχτα όταν μπλεκόταν με τη μέρα. Και το ανάποδο. Τα γεμάτα τασάκια. Το χρώμα του κραγιόν στις σβησμένες γόπες. Το σώμα μου πάνω σε διάφορες καρέκλες να γέρνει, να μη γέρνει, να περιμένει, να σκύβει, να σκέφτεται.» Απόσπασμα από το βιβλίο