Η μεγάλη γρίπη του 1918

Περιγραφή

Η διατήρηση της μνήμης της ισπανικής γρίπης σχετίζεται με τη γενιά που επλήγη. Ενώ σκότωσε πολλούς νέους ενήλικες, οι υψηλά ιστάμενοι έμειναν σε μεγάλο βαθμό ανέπαφοι. Αν και προσωπικότητες όπως ο Φρόιντ και ο Ανατόλ Φρανς έχασαν τις κόρες τους, οι επιφανείς που πέθαναν από τη γρίπη ήταν ελάχιστοι. Η γενιά που επλήγη περισσότερο ήταν υπό διαμόρφωση, μια γενιά που μόλις ξεκινούσε. Έτσι, η γενιά που γλίτωσε δεν ήταν πρόθυμη να αναδείξει την ολιγωρία και την ανεπάρκειά της απέναντι στην επιδημία. Η λήθη στην οποία έπεσε η γρίπη είναι εν μέρει αποτέλεσμα της συλλογικής σιωπής, την οποία ασυναίσθητα ενορχήστρωσαν εκείνοι που είχαν κάθε λόγο να σβήσουν από τη θύμηση το δραματικό αυτό γεγονός. Ένα χρονικό της πιο θανατηφόρας επιδημίας που έπληξε την ανθρωπότητα από την εποχή της Μαύρης Πανώλης. Η επιδημία, γνωστή ως ισπανική γρίπη, ξέσπασε κατά τους τελευταίους μήνες του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, από τον Απρίλιο του 1918 έως τον Ιούνιο του 1919, και εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, από την Ευρώπη μέχρι τα πιο απομακρυσμένα νησιά του Ειρηνικού. Προσέβαλε κυρίως νέους ενήλικες στην ακμή τους και εκτιμάται ότι οδήγησε στον θάνατο από το 2% έως το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή πενήντα με εκατό εκατομμύρια ανθρώπους. Παρά το γεγονός ότι ήταν η πιο θανατηφόρα επιδημία από την εποχή της Μαύρης Πανώλης του 1348, η Μεγάλη Γρίπη έχει σήμερα απωθηθεί από τη συλλογική μνήμη. Καθώς οι πανδημίες συνεχίζουν να αποτελούν απειλή για την ανθρωπότητα, ποια διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε από αυτό το γεγονός, το οποίο αποτελεί σημείο αναφοράς σε θέματα πανδημίας;