Είμαι όσα έχω ξεχάσει

Περιγραφή

Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2020 Βραβείο Βιβλίου από τα Βιβλιοπωλεία Public Στη βραχεία λίστα για το βραβείο Μυθιστορήματος 2020 του περιοδικού «Ο Αναγνώστης» Στη βραχεία λίστα για το βραβείο Ελληνικού Μυθιστορήματος 2020 The Athens Prize for Literature Όταν μιλάμε για τη ζωή του πατέρα μας, σε ποιο βαθμό αναφερόμαστε στη δική μας ζωή; Και κυρίως, σε ποιο βαθμό μιλάμε για τη ζωή όλων των πατέρων του κόσμου, τη ζωή όλων των δυνητικών αναγνωστών μας; Δεν υπάρχει ασφαλής απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Το βέβαιο είναι ότι η γραφή αυτού του eBook δεν θα είχε νόημα αν αφορούσε μόνο τον άνθρωπο που γνώρισα. Έχει λόγο ύπαρξης μόνο αν κάθε σελίδα του απευθύνεται σε κάθε άγνωστο, σε κάθε πατέρα και μητέρα, σε κάθε γιο και κόρη που δεν γνώρισα ποτέ. Και αν τελικά η μνήμη δεν είναι παρά διάσπαρτα νησιά μέσα σε μια απέραντη θάλασσα λήθης; Με άλλα λόγια, μήπως είμαστε όσα έχουμε ξεχάσει; Ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής αυτής της αληθινής ιστορίας ταξιδεύει από το ένα νησί στο άλλο, αναζητώντας άλλοτε σαν αρχαιολόγος και άλλοτε σαν αστρονόμος που παρατηρεί το παρελθόν του σύμπαντος τον άνθρωπο που ήταν ο πατέρας του πριν γίνει πατέρας του, τη χώρα του πριν γίνει χώρα του. Τι ανακαλύπτει; Οικογενειακά θαμμένα μυστικά, φόνους, τραύματα που ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο, ανολοκλήρωτους έρωτες, εικόνες και λέξεις που συνθέτουν μια ανώμαλη διαδρομή. Μέσα από αυτήν, ο αφηγητής προσπαθεί να βρει τις χαμένες συνδέσεις: με τον εαυτό του, αλλά κυρίως με τους άλλους γύρω του. Τις νύχτες που ξυπνάω ανήσυχος και δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ –παρήλθαν προ πολλού οι χρόνοι εκείνοι όπου ο ύπνος μου ήταν μακρύς και αδιατάρακτος– τους σκέφτομαι όλους, σκέφτομαι ότι όπως κάποια αστέρια έπαψαν πεθαίνοντας να αποτελούνται από ύλη έτσι και οι νεκροί έχουν πάψει να αποτελούνται από σάρκα, αίμα, μύες, οστά κι ωστόσο η απουσία τους, οριστική, καθολική, αμετάκλητη, είναι συχνά μια συγκαλυμμένη παρουσία. Έχουν πάψει να βρίσκονται στο σπίτι, στη δουλειά, στον πόλεμο, στον αέρα είναι απλωμένοι παντού, σε όλους τους χρόνους σαν σε μουσείο κέρινων ομοιωμάτων όλοι τους στέκονται γύρω μου ακούνητοι, σιωπηροί, αυστηροί, κατάχλωμοι και ανέκφραστοι βλέπω κι εμένα ακίνητο ανάμεσά τους πόσο μικρός ήμουν, πόσο μικρός είμαι ακόμα, πόσο μικρός θα πεθάνω κι εγώ κάποτε – στο βάθος όσο ηλικιωμένος κι αν πεθάνεις μικρός πεθαίνεις.