Ο Ιατροδικαστής

Περιγραφή

Το σώμα της, γυαλιστερό από το νερό, μόλις κυλίστηκε στην άμμο, απέκτησε την αμυδρή όψη ενός παλιού καθρέφτη, όπου όλα φαίνονται χωρίς να είναι απαραίτητα ορατά. Η γραμμή της χαράδρας που χωρίζει τα δύο ημισφαίρια σκοτείνιασε σαν να έγινε έκλειψη ηλίου. Κυλιόταν πάνω στην άμμο, με τα στήθη της να τρεμοπαίζουν σαν κύματα, μέχρι που τα σκέπασε με τα φτερά του ένας τεράστιος γλάρος. Από τη συνάντησή της με το πουλί, εκείνη βγήκε κερδισμένη, καθώς της έμειναν φτερά που την έκαναν να μοιάζει με άγγελο, ενώ ο αφαλός της παρέμενε σκοτεινός, σαν τρύπα επικοινωνίας με το σκοτάδι του Άδη, όπου ο θείος μου κρατά τα δισκοπότηρα. Έφτασε ο νέος εκπρόσωπος με την αλλαγή του καθεστώτος: δεν είναι πρεσβευτής, καθώς το καθεστώς του σκοταδιού δεν έχει αναγνωριστεί επίσημα. «Ο "Ιατροδικαστής" κινείται και ισορροπεί επιδέξια, ως προς την πλοκή και την αφηγηματική δομή του, ανάμεσα στο πολιτικό και το αστυνομικό αφήγημα... Πέραν του θύματος, μιας «μοιραίας γυναίκας», σαν χιτσκοκική ηρωίδα, ουσιαστικά, ο συνδετικός κρίκος, ο βοηθός του ιατροδικαστή, είναι επίσης ένα μοιραίο πρόσωπο, που κινείται ανάμεσα σε πολλαπλά σύμπαντα: του νόμου και της παρανομίας, της εξιχνίασης και της συγκάλυψης, της αμφιβολίας και της βεβαιότητας, του στοχασμού και της δράσης... Στον "Ιατροδικαστή" ο αναγνώστης επιστρέφει σ' ένα σημαντικό βιβλίο ενός συγγραφέα, ο οποίος σφράγισε με το ογκώδες και πολυσχιδές έργο του τη σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία...»