Οι Μεγάλοι Έρωτες δε Φοράνε Νυφικό

Περιγραφή

Στο audiobook "Οι Μεγάλοι Έρωτες δε Φοράνε Νυφικό", το παιχνίδι της σύμπτωσης και του απρόβλεπτου ανατρέπει τους κανόνες των σχέσεων. Οι παραδοσιακοί ρόλοι αναθεωρούνται, ενώ ο γάμος και ο έρωτας επαναπροσδιορίζονται. Ποια είναι περισσότερο απατημένη στη «διπλή» ζωή ενός άντρα, η σύζυγος ή η ερωμένη; Και μήπως αυτή η «διπλή» ζωή περιλαμβάνει και τη γυναίκα των ερωτικών του φαντασιώσεων; Είναι πράγματι τόσο «πολυκοσμία» ένας έρωτας; Το προφανές συχνά αποδεικνύεται μια τραγική φάρσα· και εκεί, στη μέση αυτής της φάρσας, βρίσκονται η Διώνη, η Σοφία και η Κυβέλη. Τρεις γυναίκες των οποίων οι ζωές συναντιούνται. Τρεις παράλληλες διαδρομές που σε μια κρίσιμη στιγμή, όταν το ρολόι της ζωής σταματάει στον χρόνο του έρωτα, έρχονται αντιμέτωπες με το απίστευτο. Εκεί υπάρχει ένας έρωτας που εκδηλώνεται εξωτερικά και ένας εσωτερικός. Εκεί υπάρχει ο άντρας των αναμνήσεων και ο άντρας του παρόντος. Εκεί υπάρχει ο γελαστός έρωτας της ηδονής και ο ποιητικός έρωτας της υπέρβασης. Παντού υπάρχει κάθε φορά ο ίδιος άντρας που στοιχειοθετεί το απίστευτο. «Βρέθηκα και πάλι σ’ ένα ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων για μια ολόκληρη βδομάδα. Ο Γιώργος ήξερε να παίρνει αυτό που θέλει. Η Σιμόνη ήξερε πως έπρεπε να τον σαγηνεύσει κι εγώ είχα καβαλήσει ένα ιλουστρασιόν όνειρο κι έτρεχα σαν τρελή προς το πουθενά. Επικίνδυνη κούρσα. Τελικά ούτε εγώ ούτε αυτή είχαμε τις απαραίτητες αντιστάσεις, ώστε να μην τον ερωτευτούμε. Μάλλον, για να είμαστε πιο ειλικρινείς, εγώ μέσα απ’ αυτή και εξαιτίας της τον ερωτεύτηκα. Μου άρεσε η εικόνα μου έτσι όπως του την πλάσαρε αυτή και στη συνέχεια με ξετρέλαινε η ερωτική επιθυμία που λαμπύριζε στα μάτια του. Σε κάθε ερωτόλογο κι ένας ιριδισμός. Γύρω από την κόρη εκείνου του ματιού αιωρούνταν χρυσά πέταλα. Ώρες ώρες, με θάμπωναν τόσο εκείνα τα χρυσά πέταλα, που ήθελα μόνο να κλείσω τα μάτια για να μην τυφλωθώ. Έμενα για λίγο βουτηγμένη στην ανάμνηση του χρυσού κι ύστερα, για μερικές στιγμές, το απόλυτο σκοτάδι, ένας μικρός θάνατος! Το χρώμα του έρωτα για μένα δεν ήταν μπλε, ήταν κεχριμπαρένιο και χρυσό».