Κέικ Γεωγραφίας

Περιγραφή

Η απόσταση με τα πόδια από τον καταυλισμό των προσφύγων, που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Μέσης Ανατολής, μέχρι τη Δαμασκό ήταν περίπου μισή ώρα. Ωστόσο, με τον αργό ρυθμό που πήγαινε, της πήρε περίπου μία ώρα. Ποτέ άλλοτε δεν είχε νιώσει τόσο φόβο για την έρημο. Η πόλη ήταν γεμάτη τρύπες από σφαίρες στους πέτρινους τοίχους της και στρατιώτες με καφετιά κράνη, γνωστά και ως σοκολατόκρανα, που περπατούσαν αμέριμνοι. Κάθε τόσο, έβλεπες έναν στρατιώτη να πέφτει νεκρός, και τότε οι υπόλοιποι σχημάτιζαν έναν κύκλο γύρω του, γονατιστοί, σημαδεύοντας τυχαία μέχρι να πέσουν κι αυτοί δίπλα στον νεκρό, δημιουργώντας έναν μικρό λόφο από πτώματα. «Τους σκοτώνουν για πλάκα πια», σκεφτόταν η Πιάνα. Δεν υπήρχε άλλη εξήγηση. Ο κόσμος είχε εθιστεί στον θάνατο ή κάτι τέτοιο - οτιδήποτε δυτικό έπρεπε να πεθαίνει...