Η Υπεράσπιση της Ελεύθερης Ελλάδας

Περιγραφή

Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, η Ελλάδα είχε πλέον καθιερωθεί ως ανεξάρτητη πολιτική οντότητα. Διέθετε θεσμούς, κυβέρνηση, πολιτικό σώμα, νόμους και κανονισμούς. Είχε επίσης αρχίσει να αποκτά διεθνή αναγνώριση, κυρίως μέσω των εξωτερικών δανείων που είχε συνάψει. Ωστόσο, δεν ήταν ακόμη ένα σταθερό και ευνομούμενο κράτος. Οι διαμάχες για την πολιτική εξουσία διχάζαν τις διάφορες ισχυρές κοινωνικές ομάδες που υπήρχαν ή δημιουργήθηκαν στη νέα κατάσταση. Οι εμφύλιοι πόλεμοι αντανακλούσαν έντονα αυτούς τους βίαιους ανταγωνισμούς. Την ίδια περίοδο, ο πρώην δυνάστης προετοίμαζε την αντεπίθεσή του. Στην Κωνσταντινούπολη, η οθωμανική εξουσία κινητοποιούσε όλες τις δυνάμεις της, δίνοντας την εντύπωση ότι ξυπνούσε από έναν μακροχρόνιο λήθαργο. Δύο σημαντικοί στρατιωτικοί ηγέτες, ο Κιουταχής και ο Ιμπραήμ, στόχευαν την ακόμη ασταθή ελληνική ελευθερία. Η κρίσιμη αναμέτρηση εκδηλώθηκε στις δύο μεγάλες συγκρούσεις, τις πολιορκίες του Μεσολογγίου και της Αθήνας. Στο πεδίο της μάχης, οι Έλληνες υπέστησαν καταστροφές και στις δύο περιπτώσεις. Ωστόσο, όπως συχνά συμβαίνει στην ιστορία, ο θρίαμβος των εχθρών της Επανάστασης αποκάλυψε την αδυναμία τους: μπορούσαν να νικήσουν, αλλά όχι να υποτάξουν. Πάνω σε αυτές τις δύο καταστροφές και στο αίμα που χύθηκε, θεμελιώθηκε στέρεα η Ελληνική Ανεξαρτησία.