Ο Άγγελος πρόκειται να αποφυλακιστεί μετά από είκοσι χρόνια, αλλά δεν αισθάνεται καμία χαρά. Φοβάται τη ζωή έξω από τη φυλακή. Ωστόσο, ακόμα και εκεί, υπάρχουν άνθρωποι που τον στηρίζουν, ενθαρρύνοντάς τον να γράψει την ιστορία του, για όλα όσα τον οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση.
Έτσι ξεκινά το ταξίδι του... Με ένα φύλλο χαρτί που ανοίγει σαν λευκό πανί, ταξιδεύει στα πιο άγρια κύματα του πόνου. Κατεβαίνει στο υπόγειο της ψυχής του, ξεκλειδώνει τη σκουριασμένη πόρτα και αντιμετωπίζει τον βάναυσο πατέρα του, την κακοποίηση της μητέρας και της αδερφής του, και τον Αλέξανδρο, τον φίλο που τον μύησε στον έρωτα, στη χαρά της ψευδαίσθησης, αλλά και στις εξαρτήσεις και τον πόνο.
Το φως εναλλάσσεται με το σκοτάδι. Η ελπίδα συγκρούεται με την απόγνωση. Οικογένειες διαλύονται και νέοι άνθρωποι φτάνουν στα άκρα. Το παρόν κοιτάζει κατάματα το παρελθόν, ζητώντας εκδίκηση και δικαιοσύνη.
Αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο σαν χάδι σε όσους δεν μίλησαν, δεν αντιστάθηκαν, φοβήθηκαν, αιχμαλωτίστηκαν, κακοποιήθηκαν. Είναι η αγκαλιά μου σε όλους αυτούς. Οι άνθρωποι είμαστε σαν τα αυτοκίνητα στα φανάρια: άλλοι περνούν με κόκκινο, άλλοι με πορτοκαλί, άλλοι με πράσινο, και υπάρχουν και κάποιοι που έχουν παρκάρει στη λωρίδα έκτακτης ανάγκης, μένοντας εκεί για χρόνια, βλέποντας απλά τα φανάρια να αλλάζουν χρώματα. Αν δεν βάλεις εσύ την ταχύτητα, αν δεν τολμήσεις, βαλτώνεις σε μια κινούμενη άμμο που σιγά σιγά σε καταπίνει χωρίς να το καταλάβεις.
Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα να το ακούσω ήμουν αρκετά επιφυλακτικός. Γνωρίζουμε τον Τάκη Ζαχαράτο ως εξαίρετο μίμο και σόουμαν. Δεν περίμενα ότι θα γράψει ένα τόσο καλό βιβλίο. Καλά η αφήγηση είναι σε άλλο επίπεδο. Δυστυχώς η αφήγηση του περιορίζεται μόνο σε ένα βιβλίο. Θα ήθελα πολύ να τον ξανακούσω.