Οι Ιστορίες του Κάστρου της Τρέτσα

Περιγραφή

Δύο σκοτεινές ιστορίες μοιραίων ερώτων, παράλληλες αλλά και συγχωνευμένες, σαν παιχνίδι με καθρέφτες, με «κατοπτρικά», σχεδόν γεωμετρικά ζεύγη ηρώων, ζώντων και νεκρών. Η μία ιστορία, σύγχρονη του συγγραφέα στα τέλη του 19ου αιώνα, αντανακλά μια παλαιότερη, μεσαιωνική. Αφήγηση μέσα στην αφήγηση, με επιπλέον αφηγήσεις στο εσωτερικό τους, δημιουργούν έναν κατακερματισμό φωνών. Πρόκειται περισσότερο για θρύλους παρά για ιστορίες, αποτελώντας φόρο τιμής του συγγραφέα στην προφορική παράδοση του νησιού του. Με επιρροές από συγγραφείς όπως ο Πόε και ο Χόφμαν, ο Τζοβάννι Βέργκα τοποθετεί μια «γοτθική» ιστορία στο σικελικό τοπίο. Το πλαίσιο είναι βίαιο ηχητικά, με τα στοιχεία της φύσης να ουρλιάζουν και τους ανθρώπους να κραυγάζουν, ενώ οπτικά είναι ανατριχιαστικό, με το άσπρο και το μαύρο να εναλλάσσονται και κόκκινες πινελιές αίματος. Παρότι ήταν 35 ετών και είχε ήδη επτά επιτυχημένα μυθιστορήματα στο ενεργητικό του, ο Βέργκα χαρακτήρισε αυτή τη νουβέλα ως «νεανικό σφάλμα». Είναι μοναδική στη συνολική του παραγωγή χάρη στη μυστηριακή της ατμόσφαιρα. Ίσως επειδή με αυτήν αποχαιρετά τον παλιό του συγγραφικό εαυτό και ανακαλύπτει την ουσιαστική του έφεση: να ασχοληθεί με την «οδύσσεια των ηττημένων», δηλαδή με τη ρεαλιστική απεικόνιση των παθών του ταπεινού λαού της Σικελίας.